«Ευτυχώς που δεν με πέτυχε πουθενά η μάνα μου»

image

Σε κάθε περίπτωση, βαμμένη ή άβαφτη, πρέπει να παραδεχθείς "Χρυσοποίκιλτο Τιρκουάζ Αυγό" ότι η κα Κοσιώνη αποτελεί από μόνη της... ένα υπέροχο ποίημα για τον απλούστατο λόγο ότι... σου το ενέπνευσε... Ένα ποίημα που άλλοτε υπερβάλει και γίνεται επικό, σχεδόν μπαρόκ, και άλλοτε για να ισορροπήσει την εικόνα της (όπως στην παραπάνω φωτογραφία) κρίνει σκόπιμο να μεταμορφωθεί σε λιτό και απέριττο haiku. Γιατί για μία γυναίκα σαν κι αυτή, οι κομματικές πεποιθήσεις, όσο υποβολιμιαίες και αν δείχνουν, φαντάζουν περιττή, ανιαρή, παντελώς αδιάφορη λεπτομέρεια... Έλα, κατά βάθος, παραδέξου το, ζηλεύεις. Σχεδόν υποφέρεις, και η απογοήτευση, καθώς λέγεται, είναι η μητέρα όλων των εμπνεύσεων... (για τον πατέρα τους, ούτε λόγος -παντού και πάντα αυτός, ο μεγαλύτερος τύραννος, ο πιο μικρός Θεός, ο έρως)... Ειλικρινά τώρα, πες μου, αν έχεις... το θεό σου, μία γυναίκα που δεν της λείπει τίποτα, αμφιβάλλεις ότι μπορεί να τα εμπνεύσει όλα; (Έτσι πάνε πάντα αυτά, φίλτατε. Είναι ζήτημα γαρ μέτρου και ισορροπίας. Και από ότι φαίνεται γνωρίζεις καλά και από τα δύο....)

(0 votes)

READ MORE